Powracasz
z Ziemi Odległej
na Ziemię Odległą.
Przynosisz
światu swój świat.
Opowiadasz
Bogu swego Boga.
Wędrujesz
przez miejsca,
które znasz na pamięć
i od nowa
zapominasz.
Ktoś śpiewa
pieśń o Tobie
- Człowieku Wędrującym
i o Nim
- Bogu Zapłakanym.
Zaczynasz
śpiewać z nim
- od nowa.
Płomień opełga
twarze.
Mgła została za Tobą,
na drodze
kłamstwa
i prawdy.
Uczłowieczasz w sobie człowieka,
żeby
wiedzieć
i żyć.
Po to, by wierzyć
w Boga i Kosmos.
